Urla İzmir

U R L A


Urla, İzmir il merkezine 35 km uzaklıkta bir ilçe. Doğusunda Güzelbahçe ve Seferihisar; batısında Çeşme; kuzeybatısında Karaburun; kuzeyinde ve güneyinde Ege Denizi ile sınırlanmıştır. Yüzölçümü 704 km²’dir. 16 köyü bulunmaktadır. Nüfusu 2014 yılı itibarıyla 59.166 kişidir.
İlçede 30 ilköğretim okulu ve 5 ortaöğretim kurumu bulunmaktadır. 6764 öğrencinin eğitim gördüğü bu okullarda 441 öğretmen görev yapmaktadır. Yüksek öğretim kurumları açısından zengin olan ilçede; İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü'nün yerleşkesi, Ege Üniversitesi’ne bağlı Su Ürünleri Fakültesi, 9 Eylül Üniversitesi Deniz İşletmeciliği ve Yönetimi Yüksek okulu bulunmaktadır.
Doğa ve tarihin kucaklaştığı Urla’da yapılan arkeolojik araştırmalarda İskele Mahallesi’ndeki Limantepe Höyüğü’nün MÖ 4000'lere kadar tarihlenebilen bir merkez olduğu ortaya çıkarılmıştır. Buluntuların en önemlilerinden birisi kent limanı olup, Ege Denizi'nin bilinen en eski limanlarından biri olduğu kabul edilmektedir. Antik Klazomenai kenti de liman bölgesinde yer alır. Kent, Antikçağ’da özellikle zeytinyağı üretimiyle önemli bir ticaret merkezi olmuştur.
Urla, Aydınoğulları Beyliği ile 1330'lu yıllarda ilk kez Türk egemenliği ile tanışmış, XIV. yüzyıl sonlarında Osmanlı topraklarına katılmıştır. Urla 16. yüzyılda Ayşe Hafsa Sultan'ın Manisa'da inşa ettirdiği külliyenin gelirlerini karşılayan vakıf yapısı içinde yer almıştır. Denizli Mahallesi Camii, Kamanlı Camii, Sungurlular Camii, Hacı Turan Kapan Camii ve Fatih İbrahim Bey Camii ve Hacı Turan Şadırvanı XV. ve XVI. yüzyıllarda yapılmış Türk eserleridir.
Urla kıyıları ve önündeki 12 ada ile İzmir Körfezi, en güzel şekilde Urla’nın Güvendik sırtlarından seyredilmektedir. Urla köyleri denildiğinde; tiyatrosu ve sera çiçekçiliği ile ünlü Bademler Köyü, iç kısımda kalmasına karşın önemli ölçüde turist çekmeyi başaran Barbaros Köyü, kıyıdaki Özbek ve Balıklıova, Gülbahçe köyleri ilk akla gelenlerdir.


Urla, İzmir
Urla (Greek: Βουρλά, Vourlá) is a town and the center of the district of the same name in İzmir Province, in Turkey. The district center is located in the middle of the isthmus of a small peninsula which protrudes northwards in the Gulf of İzmir and which carries the same name as the town (Urla Peninsula), but its urban tissue is comparatively loose and extends eastwards to touch the coast and to cover a wide area which also includes a large portion of the peninsula. Sizable parts in the municipal area, owned by absentee landlords, remain uninhabited or are very rural in aspect. The peninsular coastline present a number of compounds constituted by seasonal residences along the beaches and the coves and which are administratively divided between Urla center's municipal area or its depending villages.
Urla district area's eastern end neighbors the westernmost district of the Greater Metropolitan Area of İzmir, Güzelbahçe, and urbanization is much denser across that part, contributing to the whole district's average urbanization rate of 75%. With İzmir center (Konak) at a distance of only 35 km (22 mi), an important part of Urla's population is composed of residents, often wealthy, who commute to the big city every day, access to and from İzmir and Çeşme, an international center of tourism at a distance of 45 km (28 mi) from Urla, having been greatly facilitated by the building of a six-lane highway. Urla district nevertheless manages to preserve an overall outlook of a pleasant suburb and resort, and as it extends to the west along Karaburun Peninsula, where it borders on the districts of Çeşme and Karaburun, secondary residences built along the coast or large farms of the interior, as well as native villages, all bearing typical Aegean characteristics, increase in number. To the south, Urla district neighbors that of Seferihisar and the settlement pattern is thinner in that section, with even some empty land, although housing projects targeting İzmir's professional classes start to show a rising interest for that section as well. In economic terms, agricultural products, and especially the fresh produce for the vast nearby market of İzmir, occupy a prominent place in Urla's economy, with fish, poultry and flowers standing out.
The name "Urla" is derived from the Greek Βουρλά ("Vourla") meaning marshlands and the town was cited as such in western sources until the 20th century. Urla is where the ancient city of Klazomenai is located and its highly interesting remains are much visited, while the name lives on in the unofficial appellation used in the region for part of the coastline of the district, "Kilizman" (Former name of Güzelbahçe). With literacy among the highest in Turkey at 97%, Urla is also home to İzmir Institute of Technology. Urla prides itself for having raised two important men of letters, Giorgos Seferis and Necati Cumalı.
Administration
Urla town center is made up by 23 officially constituted and delimited quarters. Among these, the neighborhoods located on the coastline, such as İskele and Zeytinalanı quarters, play a key role in the town's pace, especially as places of gathering. The district counts 14 villages. Since the building of the highway, the population increases at a regular rate of 4 per cent a year, although the district is still placed in the lower end of ranking of İzmir's districts on the basis of their population.
Economy
Secondary and/or seasonal residences continue to play a key role in Urla's economy, as demonstrated by the high number of residences (26,000 in all for the district) as compared to its population. Although Urla is keen to upgrade its arguments as a tourism destination with a wider appeal, the number of beds available in its accommodation units remains rather modest at only 185.
Urla's fish restaurants and other local specialties, notably a layered pastry called "katmer" is famous. Urla's name is also associated in Turkey with a particular breed of "okra", red in color, called "kınalı bamya" in Turkish.
While there are no large shopping malls in Urla, mid-size distributors and small commerces abound, especially in the coastal section of the district center. The total number of companies for the district as a whole was 1,812 in 2007. There are four banks operating through four branches in Urla.
In 2006, the district realized exports reaching 524,068 US Dollars, mostly agricultural products with added value. Some marble and lime is quarried but the contribution of mining activities to the general economy of the district is low. The same can be said for industrial activities in general, which are almost exclusively based on agriculture or livestock. The three small industrial zones present in the district center since the 1990s, employing about 650 people, usually house enterprises focused on maintenance and reparation activities.
Agricultural production remains the determinant activity for much of the district. In the district's total agricultural area of 971.5 hectares, 21% of which is irrigable, 36% is accounted by olive orchards and 17% by vegetable gardens. There are about six hundred thousand olive trees across the district. Although fruits and vegetables in general, and citrus fruits, vineyards, decorative plants and flowers (especially chrysanthemum, hyacinth, narcissus and carnation) in particular, correspond for each only to 1 or 2 per cent of the total area used for agriculture, their added value for the district economy as a whole is significant.
Agriculture based on greenhouse cultivation acquired an increasing importance in Urla in recent years, especially in the villages near the town center, as well in parts of the municipal area that are still open for agricultural production. Urla quarters of Zeytinalanı and İçmeler and the nearby village of Kuşçular stand out with their greenhouses focused on vegetable production, and those in the villages of Bademler and Özbek on flowers, the total number of households engaged in greenhouse cultivation (both vegetables and decorative plants) being around 400 according to İzmir Chamber of Commerce figures. The same source cites the figures for the number of commercial enterprises occupied with this branch of agricultural activity as 26, the total area reserved for greenhouse farming as being around 1,500 decares, with 91 varieties cultivated. Interestingly, in Urla there are to date no certified enterprises engaged in organic farming, a new form of agriculture in which a number of new ventures made a name in İzmir city's eastern neighboring district of Kemalpaşa.
17 per cent of the district's land, although suitable for agriculture, is still unused currently.
In livestock breeding, poultry stands well above other livestock, a population of around 2 million chicken and perhaps up to eighty thousand turkey having been estimated for the district. 25 poultry enterprises present in Urla operate as subcontractors on behalf of Turkey's national brands in the industry. The count for bovine and ovine animals in Urla range between 5 and 8 thousand and some small-scale apiculture is also done. 220 tonnes of fish was caught across Urla shoreline in 2007, principally sea bass, gilthead bream and red mullet, the fishing activities being organized around five cooperatives and catering Urla's fish restaurants or İzmir's fish markets. Eleven fish farming enterprises are present in the coastal areas of four villages (Balıklıova, Gülbahçe, Uzunkuyu, Zeytinler).
There are 6 stock farms (horse breeding and care) and two enterprises engaged in dog breeding and care in Urla.
Education and Health
There are 16 students for each teacher and 492 patients for each doctor in Urla
History
Limantepe
Information on Urla region's pre-Hellenistic history is quite recent, based on the excavations in Limantepe pursued by an international team since 1979. Some researchers refer in its context to the possible most ancient regularly used port in the world.
Klazomenai - Kilizman
Urla was an important cultural centre also in its Hellenistic period. It was the site of the Ionian city of Klazomenai. Pieces of art and sculpture found during excavations are now exhibited in the Louvre or in İzmir Archaeology Museum.
The oldest attested olive oil production facilities were recently discovered in Klazomenai. The traces also indicate first exports of olive oil by way of sea.
Olive oil extraction installation (işlik) dating back to the third quarter of the 6th century BC uncovered in Klazomenai is the only surviving example of a level and weights press from an ancient Greek city and precedes by at least two centuries the next securely datable earliest presses found in Greece.[3] It was restored and reconstructed in 2004-2005 through collaboration between Ege University, a Turkish olive-oil exporter and a German natural building components company, as well as by local artisans, on the basis of the clearly visible millstone with a cylindrical roller and three separation pits. The olive oil obtained turned out to be quite a success in business terms as well.
Turkish era
In the summit of Ottoman power, during the 16th century, Urla was almost entirely incorporated into the pious foundation established by Ayşe Hafsa Sultan for the revenues and the maintenance of the complex she had had built in Manisa in the 1520s.[4] With the decline of the Ottoman power, the town, placed along with the entire peninsula at the frontier of the Aegean Sea difficult to control, frequently saw itself at the mercy of plunderers.[5] İzmir's rise as an international trade port partially relieved Urla from its security concerns, while it also gradually increased its dependency to the neighboring metropolis. A quarantine center was established in Urla in 1865 through French initiative, in the island opposite Urla quay that bears today the very name of Karantina, and where part of the site of ancient Klazomenai also extends. The center was in service until the 1950s, now transformed into a state hospital and an annexed summer camp, although the quarantine installations are still standing. Prior to the foundation of the quarantine center, Admiral Charles Napier had spent the winter of 1839-1840 here, before intervening, along with allied Turkish troops, against Muhammad Ali of Egypt in Lebanon.
Vourla was a major massacre field during the final phase of the Greco-Turkish War (1919-1922).After The Greek troops had departed from Minor Asia, on 29 August/11 September 1922 the Turkish forces that were marching from the inner Anatolia to the coast arrived at Urla and burnt the city to the ground, slaughtering and plundering the local Greek population massively. The rest Greeks boarded American and Greek ships and travelled to settle in Greece.
Seferis and Cumalı
Urla had two important men of letters among his sons: It is the birthplace of the Greek poet and Nobel-laureate Giorgos Seferis and the Turkish novelist Necati Cumalı (born in Florina and re-settled in the framework of the 1923 Exchange of Greek and Turkish Populations) grew up in Urla.


Urla
Urla ist eine türkische Kreisstadt mit 42.559 Einwohnern in der Provinz Izmir in der West-Türkei. Nach einer Gebietsreform ist die Stadt einwohner- und flächenmäßig identisch mit dem Landkreis.
Sie befindet sich 38 Kilometer entfernt von Izmir an der Straße nach Çeşme. Zu Urla gehören mehrere Stadtteile und 12 kleinere Inseln in der Bucht von Urla. Die größte Insel ist Uzunada. Die Ortsteile Urla Iskelesi (4 km vom Zentrum), Zeytinalanı und Çeşmealtı (6 km vom Zentrum) liegen direkt am Meer. Auch die Buchten von Menteş, Gülbahçe und Balıklıova werden von erholungssuchenden aus Izmir zum Baden aufgesucht.
Geschichte
Der Ort erlangte im Altertum durch seine Kultur Bedeutung. In dem ionischen Landstrich befinden sich Klazomenai und Limontepe. Dort fand man bei Ausgrabungen Skulpturen und kulturgeschichtliche Zeugnisse, die heute im Louvre, im Nationalmuseum Athens und im Archäologie-Museum von Izmir ausgestellt sind.
Persönlichkeiten
Urla ist die Heimat des orthodoxen Neumärtyrers Michael von Smyrna. Aus dem Ort stammt der griechische Nobelpreisträger Giorgos Seferis. Der türkische Schriftsteller Necati Cumalı wuchs ebenfalls hier auf.
Einzelnachweise
Türkisches Institut für Statistik (Memento vom 19. Januar 2016 auf WebCite), abgerufen 19. Januar 2016


Urla
Urla est une ville côtière de la province d'İzmir, en Turquie, située sur la péninsule d'Urla, une petite péninsule du golfe d'İzmir. La ville compte 42 559 habitants et le district 49 774 habitants (20091).
Le nom d’Urla dérive du grec Βουρλά (Vourla, « marais »). La ville est située à l'emplacement de la ville antique de Clazomènes, dont le nom survit encore de nos jours à travers le toponyme Kilizman, la désignation locale de la côte.


URLA
Урла
Урла (на турски: Urla, на гръцки: Βρύουλα, Вриула или Βούρλα, Вурла) е град в Западна Турция, вилает Измир. Намира се на 35 km югозападно от град Измир. Население 36 759 жители (2000). В близост до Урла в Античността се е намирал йонийският град Клазомена.
Култура
В Урла е сниманa и по-голямата част от турския сериал „Мечтатели“.
Личности, родени в Урла

Анаксагор (500 пр.н.е.-428 пр.н.е.), философ роден в Клазомена
Георгиос Сеферис (1900-1971), гръцки поет
Личности, свързани с УрлаНеджати Джумалъ (1921-2001), турски писател, живял в Урла


Σμύρνη
Η Σμύρνη (τουρκικά: İzmir «Ίζμιρ»), είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, μετά την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα και ο σημαντικότερος εισαγωγικός και εξαγωγικός εμπορικός λιμένας της Τουρκίας, με πληθυσμό 3.210.465 κατοίκους, σύμφωνα με εκτίμηση του 2008. Βρίσκεται στον ανατολικό μυχό του ομώνυμου Κόλπου της Σμύρνης, 90χλμ. ανατολικά της Κρήνης (Τσεσμέ), έναντι της νήσου Χίου, στα κεντρικά τουρκικά παράλια του Αιγαίου πελάγους.
Ιστορία
Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες πόλεις και λιμένες της Μεσογείου, της αρχαίας Ιωνίας. Ιδρύθηκε περί το 3000 π.Χ. και επέζησε μέχρι σήμερα. Στη μακραίωνη ιστορία της έχει αλλάξει δύο θέσεις. Η πρώτη των προϊστορικών χρόνων που αναφέρει ο Στράβων ως "Παλαιά Σμύρνη" και η δεύτερη που έκτισε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίγονοι αυτού κατά την ελληνιστική περίοδο. Κατοικήθηκε από ελληνικούς πληθυσμούς από την αρχαιότητα μέχρι και την Καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Ο χριστιανικός πληθυσμός της Σμύρνης είχε υποστεί σφαγές και πριν το 1922. Η πρώτη σημαντική περίπτωση ήταν κατά τα Ορλωφικά το 1770. Τότε είχαν συρρεύσει στη Σμύρνη περί τους 4.000 ενόπλους μουσουλμάνους από διάφορα μέρη με σκοπό να αντιμετωπίσουν τυχόν απόβαση των Ρώσων. Όταν την 8 Ιουλίου έγινε γνωστή η κατστροφή του Οθωμανικού στόλου στη ναυμαχία του Τσεσμέ, μουσουλμανικός όχλος επιδόθηκε για εκδίκηση σε σφαγή Ελλήνων και άλλων χριστιανών, ακόμα και ευρωπαίων. Κατά την εκτίμηση του Γάλλου προξένου Peyssonnel σφαγιάστηκαν 1000-1500 άτομα. Τότε ο αριθμός των Ελλήνων στην πόλη ανερχόταν σε περίπου 20.000 άτομα.[1]
Σφαγές εναντίον Ελλήνων και άλλων χριστιανών έγιναν επίσης το 1797, με αφορμή το φόνο ενός μουσουλμάνου, και κατά τους πρώτους μήνες της Επανάστασης του 1821.[2][3]
Σύμφωνα με την απογραφή του αγγλικού προξενείου που έγινε το 1891, η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης (βιλαέτι του Αϊδινίου) τότε είχε συνολικό πληθυσμό 207.000. Από αυτούς, οι Έλληνες ήταν 107.000, Τούρκοι 52.000, Εβραίοι 23.000, Αρμένιοι 12.000, Ιταλοί 6.500, Γάλλοι 2.500, Αυστριακοί 2.200 και Άγγλοι 1.500. [4] ενώ ο Γάλλος περιηγητής Descamps, που βρέθηκε στη Σμύρνη μεταξύ 1888-1889 αναφέρει οτι 80.000 Έλληνες κατοικούσαν μέσα στη πόλη. [5]
Μέχρι πριν τη μικρασιατική καταστροφή του 1922 η Σμύρνη (μόνο η πόλη) αριθμούσε 370.000 κατοίκους, εκ των οποίων 165.000 ήταν Έλληνες, 80.000 Οθωμανοί Τούρκοι, 55.000 Εβραίοι, 40.000 Αρμένιοι, 6.000 Λεβαντίνοι και 30.000 διάφοροι άλλοι ξένοι. Επικρατούσα γλώσσα ήταν η ελληνική εκ της οποίας η πόλη είχε ένα καθαρό ελληνικό χρώμα με σχετικά ανεπτυγμένο εμπόριο και πολιτιστικές εκδηλώσεις, έτσι ώστε ν΄ αποκαλείται από τους Τούρκους ως "Γκιαούρ Ιζμίρ" (= Άπιστη Σμύρνη).
Η Σμύρνη εκτείνεται από τους ΝΔ. πρόποδες του Σιπύλου και των ΒΑ. του Πάγου, όπου και η εύφορη πεδιάδα της Μαινεμένης μέχρι της ακτής, όπου και η θαυμαστή προκυμαία "Κε" που εκτείνεται κατά Β.-Ν. από έναντι του σιδηροδρομικού σταθμού του Αϊδινίου, της λεγόμενης Πούντας (Αλ Σατζάκ), βόρειο άκρο της προκυμαίας, μέχρι το παλαιό διοικητήριο (Κονάκι), νότιο άκρο. Μέχρι το 1922 η πόλη διακρίνονταν στον "Πάνω Μαχαλά", (προς τον Πάγο), το αρχαιότερο τμήμα της πόλης, όπου διέμεναν κυρίως Τούρκοι, Εβραίοι και λίγοι Έλληνες και στον "Κάτω Μαχαλά" ή "Κάτω Πόλη", νεώτερο τμήμα, όπου διέμενε ο κυρίως χριστιανικός πληθυσμός, οι Αρμένιοι (νότια), και οι Έλληνες (βορειότερα των Αρμενίων), μέχρι και την έναντι ΒΔ. ακτή το λεγόμενο Κορδελιό.
Η κάτω πόλη περιελάμβανε την αρμενοσυνοικία, (που συνόρευε με την εβραϊκή συνοικία του Πάνω Μαχαλά) με το ναό του Αγίου Στεφάνου και την ελληνική συνοικία με το ναό του Αγίου Γεωργίου, την αγόρα "Μεγάλες Ταβέρνες", τη συνοικία "Γυαλάδικα", όπου και ο περίφημος ναός της Αγίας Φωτεινής, βορειότερα ο Φραγκομαχαλάς (συνοικία καθολικών), η συνοικία των Νοσοκομείων και μακρύτερα η συνοικία Φασουλάς, όπου αμέσως μετά άρχιζε δια της κεντρικής οδού Τράσα (τα), (εσωτερική παράλληλη προς τη προκυμαία), η αριστοκρατική συνοικία με την πλατεία της Καλλιθέας (Μπέλα Βίστα) και τον παράλληλο δρόμο, το γνωστό εκ παραφθοράς "Παραλλέλι" με τις επαύλεις των εύπορων Σμυρναίων. Συνέχεια της οδού των Τράσων ήταν τα Σχοινάδικα, το Κερασοχώρι, και το βουλεβάρτο Αλιότι προς το σιδηροδρομικό σταθμό Αϊδινίου. Ακολουθούσε η συνοικία της Πούντας με Ιταλούς και Μαλτέζους κατοίκους και ενδότερα οι λαϊκές συνοικίες του "Αγίου Τρύφωνα" ή Τσικουδιά, τα "Ταμπάκικα" (βυρσοδεψεία), τα "Μορτάκια" ή Λυγαριά, καθώς και η πέρα του σταθμού Κασαμπά η συνοικία του Αγίου Κωνσταντίνου με συνέχεια αυτής τα "Χιώτικα", όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οι οίκοι ανοχής.
Κατά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1922 καταστράφηκε σχεδόν όλος ο Κάτω Μαχαλάς από την Αρμενοσυνοικία μέχρι και τα Σχοινάδικα.
Σύγχρονη πόλη
Η σημερινή Σμύρνη, εκτός από ένα τμήμα της τουρκικής συνοικίας του άλλοτε Πάνω Μαχαλά και της Πούντας με τους λιθόστροτους δρόμους, σε τίποτα δε θυμίζει την ανατολίτικη όψη της παλαιάς Σμύρνης με το ιπποκίνητο τραμ της προκυμαίας, τα στενά σοκάκια (=παρόδους) και τα ξύλινα σπίτια. Στην τεράστια σε έκταση πυρίκαυστη περιοχή των άλλοτε έξι συνοικιών, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Τρύφωνα, της Ευαγγελιστρίας, του Αγίου Νικολάου, και του Αγίου Ιωάννη και κάποιων τμημάτων άλλων παλαιών συνοικιών εκτείνεται σήμερα το περίφημο πολιτιστικό πάρκο της Σμύρνης, έκτασης 300.000 τ.μ. που αποτελεί μικρογραφία του πάρκου της Μόσχας, όπου περιλαμβάνει μικρές λίμνες, ζωολογικό κήπο, ταβέρνες και τις εγκαταστάσεις της ετήσιας εμπορικής έκθεσης με μόνιμα περίπτερα εκθετών σε αρχαίο ελληνικό ρυθμό. Στη θέση του άλλοτε ναού του Αγίου Δημητρίου μέσα στο πάρκο έχει ανεγερθεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σμύρνης με πλήθος εκθεμάτων της αρχαίας ελληνικής, ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής.
Η πλατεία του άλλοτε Διοικητηρίου (Κονάκι) αποτελεί σήμερα το κέντρο της κίνησης της πόλης έναντι της οποίας βρίσκεται η αποβάθρα των μικρών επιβατηγών πλοίων ("βαποράκια") που εξυπηρετούν τη συγκοινωνία με τα παράλια περίχωρα της Σμύρνης. Η μεγαλύτερη εμπορική και τουριστική κίνηση σημειώνεται σε ακανόνιστη και στενή οδό από το Κονάκι μέχρι το τέμενος Ισάρ Τζαμί με πλήθος καταστημάτων νεοτερισμών, ζαχαροπλαστεία, χρυσοχοεία, παλαιοπωλεία, καθώς και κρεοπωλεία και οπωροπωλεία αντικαθιστώντας τους προ του 1922 εμπορικούς δρόμους του Φραγκομαχαλά, των Γυαλάδικων και τις Μεγάλες Ταβέρνες. Οι παλαιές θολωτές και σκοτεινές τουρκικές αγορές, οι λεγόμενες "μπεζεστένια" φέρονται σήμερα χωρίς σκέπαστρα.
Κύρια προάστια και χωριά γύρω από τη Σμύρνη είναι από ΝΔ. και επί της παραλίας κατά σειρά το Καρατάσι, ο Σαλαχανάς, η Καραντίνα, το Γκιόζ Τεπέ και το Κοκαργιαλί, προς Α. είναι το Νταραγάτσι, το Χαλκά-μπουνάρ και από εκεί στο εσωτερικό ο Μπουρνόβας που αποτελούσε την κατ΄ εξοχήν αγγλική παροικία της Σμύρνης. Από το Χαλκά-μπουνάρ και επί της απέναντι ΒΔ. παραλίας του μυχού του κόλπου είναι η Αγία Τριάδα, το Μπαϊρακλί, και τέλος στο άκρο το Κορδελιό (Καρσίγιακα). Άλλα χωριά της Σμύρνης είναι ο Κουκλουτζάς, ο Μπουτζάς, το Σεβντίκιοϊ, ο Προφ. Ηλίας και η Αγ. Άννα.
Η Σμύρνη υπέστη από την αρχαιότητα πολλές καταστροφές από πυρκαγιές, σεισμούς αλλά και από επιδημίες (πανώλη). Πανώλη ενέσκηψε κατ΄ επανάληψη στους τρεις συνεχόμενους αιώνες, τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα με μεγάλο αριθμό θυμάτων. Επίσης στους μεγάλους σεισμούς του 1688 και 1778 ολόκληρες συνοικίες είχαν ισοπεδωθεί. Σημαντικότερη πυρκαγιά πριν από την καταστροφή του 1922 ήταν εκείνη του 1842, όπου αποτεφρώθηκε το αρχικό κτίριο της Ευαγγελικής Σχολής.
(*)¹ Τα σχέδια του πάρκου μετέφερε το 1926 ο τότε δήμαρχος Σμύρνης Μπεκτσή Ουζ, που επισκέφθηκε τη Μόσχα, σε ανταπόδοση επίσκεψης στη Σμύρνη του Ρώσου στρατηγού Βοροσίλωφ το 1925.
Η Σμύρνη προ του 1922
Εκκλησίες

Η Σμύρνη, (ο Κάτω Μαχαλάς), προ της καταστροφής της το 1922, είχε 16 ορθόδοξους ναούς με σημαντικότερο το μεγάλο μητροπολιτικό ναό της Αγίας Φωτεινής με το μεγαλοπρεπές και εξαίρετης τέχνης μαρμάρινο κωδωνοστάσιο, που κτίσθηκε τον 17ο αιώνα, καταστράφηκε από σεισμό το 1688, ανοικοδομήθηκε το 1690 και επανοικοδομήθηκε το 1692 μετά από πυρκαγιά που σημειώθηκε. Αποτελούσε τον κατ΄ εξοχή σμυρναίικο ναό, όπου τελούνταν στη μικρή περίοδο της απελευθέρωσης όλες οι επίσημες λειτουργίες και εθνικές τελετές. Τόσο ο ναός όσο και το κωδωνοστάσιο ανατινάχθηκαν με δυναμίτιδα από τους Τούρκους μετά την καταστροφή. Οι άλλοι ναοί ήταν του Αγ. Γεωργίου, κοντά στη μητρόπολη, της Κοίμησης της Θεοτόκου, στη συνοικία Φασουλά, ο ναός του ορφανοτροφείου Σμύρνης, που εκκλησιαζόταν η αριστοκρατία, ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου, στα Σχοινάδικα, οι ναοί Αγ. Αικατερίνης, Αγ. Τρύφωνα, Αγ. Δημητρίου, Αγ. Χαραλάμπους και Ευαγγελιστρίας, (στην ελληνική συνοικία), ο ναός του Αγ. Νικολάου στην αρμενοσυνοικία, του Αγ. Βουκόλου, στο σταθμό Κασαμπά, του Αγ. Κωνσταντίνου, του Αγ. Ιωάννη θεολόγου και της Μεταμόρφωσης στη συνοικία Μορτάκια, του Τιμίου Προδρόμου στη Λυγαριά, και των Ταξιαρχών στο περίβολο του νεκροταφείου. Απ΄ όλους τους παραπάνω ναούς οι μόνοι που υφίστανται σήμερα είναι ο Άγιος Βουκόλος (Άη Βούκλας) αποκατεστημένος με τον γυάλινο τρούλο του[6], ο Τίμιος Πρόδρομος της Λυγαριάς, χωρίς στέγη, και στα πέριξ της Σμύρνης προάστια οι ναοί Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Μενεμένη και του Τιμίου Σταυρού, στον Μπουρνόβα. Άλλοι κάηκαν, άλλοι γκρεμίστηκαν και στη θέση τους ανοίχθηκαν λεωφόροι και δημιουργήθηκαν πάρκα. Κάποιοι άλλοι που διασώθηκαν μετατράπηκαν σε τεμένη, σχολεία και αρχικά αποθήκες.
Εκπαιδευτήρια
Από τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα σημαντικότερη ήταν η "Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης" (αρρένων), που ιδρύθηκε το 1717 με πλήρες γυμνάσιο με διάφορα παραρτήματα, όπως οι δημοτικές σχολές του Τιμίου Προδρόμου και το Κιουπετσόγλειο. Η σχολή αυτή περιελάμβανε επίσης βιβλιοθήκη με 35.000 τόμους και 180 ιστορικά χειρόγραφα, μικρό μουσείο με αρχαία εκθέματα και μεγάλη νομισματική συλλογή. Αντίστοιχη σχολή θηλέων ήταν το "Κεντρικόν Παρθεναγωγείον", που είχε εγκατασταθεί αρχικά (1837) στον περίβολο της Μητρόπολης και από το 1883 σε μεγαλοπρεπές οικοδόμημα που είχε δωρήσει ο Δ. Κιουπετζόγλου. Και τα δύο αυτά μαρμάρινα οικοδομήματα σώζονται μέχρι σήμερα και στεγάζουν τουρκικά γυμνάσια.
Νοσοκομεία
Σημαντικότερα από τα ευαγή ιδρύματα ήταν το "Γραικικό Νοσοκομείο" ή "Νοσοκομείο του Αγ. Χαραλάμπους", που είχε ιδρυθεί από τον Π. Σεβαστόπουλο, (που περιελάμβανε 2 τμήματα χειρουργικής, 2 παθολογίας, 1 οφθαλμιατρικής, 1 μαιευτικής, 1 ψυχιατρικής, και γηροκομείο), το "Βρεφοκομείον Σμύρνης" που είχε ιδρυθεί το 1902, και το "Ορφανοτροφείον Σμύρνης" που λειτουργούσε από το 1870. Ανάλογα τέτοια νοσοκομεία είχαν ιδρύσει και οι Καθολικοί και οι Αρμένιοι, που όμως όλα καταστράφηκαν στη μεγάλη πυρκαγιά.
Πνευματική κίνηση
Η πνευματική κίνηση των Ελλήνων στη Σμύρνη άρχισε ν΄ αναπτύσσεται στις αρχές του 19ου αιώνα. Πρώτος που φέρεται να ίδρυσε κοινωνικό πνευματικό κέντρο ήταν ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, που ίδρυσε την "Ιωνική Λέσχη" που διατηρήθηκε μέχρι το 1922. Ακολούθησαν και άλλα, όπως το "Μουσείο" το 1838, το "Φιλολογικό Μουσείο" το 1854, ο "Σύλλογος προς διάδοση των ελληνικών γραμμάτων" και ο σύλλογος "Όμηρος", που εξέδιδε και ομώνυμο περιοδικό.
Εφημερίδες - περιοδικά
Ιδιαίτερη επίσης ανάπτυξη είχε σημειώσει και η ελληνική δημοσιογραφία με την αρχαιότερη ελληνική εφημερίδα την "Αμάλθεια", που εκδιδόταν από το 1838 μέχρι το 1922 με τελευταίους διευθυντές έκδοσης τους Σ. Σολομωνίδη και Θ. Υπερίδη. Άλλες ελληνικές εφημερίδες της Σμύρνης ήταν η "Αρμονία" του Μ. Σεϊζάνη, η "Ιωνία", η "Νέα Ιωνία", η "Πρόοδος", καθώς και διάφορα περιοδικά, όπως το φιλολογικό ο "Κόσμος" και το σατυρικό ο "Κόπανος" του Γ. Αναστασιάδη.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1840, όπως μαρτυρείται από τον Χρήστο Σολομωνίδη, στη Σμύρνη λειτουργούσαν 10 τυπογραφεία, όπου στα 5 εξ αυτών τυπώνονταν οι εβδομαδιαίες ελληνικές εφημερίδες "Αμάλθεια", "Ιωνικός Παρατηρητής", "Άργος" και η "Ιωνική Μέλισσα" καθώς και το περιοδικό "Αποθήκη των Ωφελίμων Γνώσεων".
Στη δε στατιστική που είχε προβεί ο Κάρολος ντε Σερζέ (Charles de Scherzer) το 1870 στη Σμύρνη λειτουργούσαν 17 τυπογραφεία, εκ των οποίων 10 ήταν ελληνικά, 3 αρμενικά, 2 γαλλικά, 1 τουρκικό και 1 εβραϊκό. Συνολικά κυκλοφορούσαν 134 εφημερίδες, περιοδικά και επιθεωρησιακά έντυπα.
 




 


 

Yapabileceğimiz kadar söz verip, Söz verdiğimizden Fazlasını yaparız!

Hemen Arayın!